Αναρωτιέμαι...

Και αναρωτιέμαι, αλήθεια. 

'Εχεις νιώσει ποτέ την ανάγκη να τρέξεις; 

Να βάλεις τα δυνατά σου και να τρέξεις όσο πιο γρήγορα γινεται... Πιο μακριά, όσο πιο μακριά μπορείς να φτάσεις. 

Το έχεις νιώσει ποτέ; 

Το έχεις καν σκεφτεί; 

Με πυξίδα την απόγνωση

 

Στην δίνη του πολέμου τα όνειρα βουλιάζουν 

ο φόβος και ο θάνατος το μέλλον τους ρημάζουν

Στη θάλασσα του Αιγαίου ελπίδα αναζητούν 

χωρίς πυξίδα να'χουν, τον δρόμο τους να βρουν

Στη δίνη του πολέμου χάνονται ζωές

και βρέφη ξεβράζονται στις ακρογιαλιές 

Λίγοι οι αλληλέγγυοι και οι εθελοντές

Πολλοί μαυροφορεμένοι παραμένουν θεατές 

Από το Β 5. Ειδική συμμετοχή Τσεσμετζής Πάρης 

Επιμέλεια Στρατής Χατζηευστρατίου 

Κι αν εγώ θέλω να γίνω καλλιτέχνης;

Τι γίνεται τότε; Αν θέλω να γίνω ζωγράφος, αν θέλω να γίνω φωτογράφος ή μουσικός, ποιητής ή ηθοποιός...; Αν η φύση μου είναι τέτοια και δε μπορώ να κάνω αλλιώς;

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους μπαμπάδες .

Ο Στελάκης, όπως εγώ τον φωνάζω, είναι ο πατέρας μου. Δεν υπάρχει στιγμή που να μην ήταν κοντά μου. Από μικρό παιδί -αυτός και μόνο- με φρόντιζε. Πάντα δίπλα μου και στις δυσκολίες και στις επιτυχίες παρά το βαρύ πρόγραμμα που του επέβαλε το επάγγελμά του αστυνομικού.

Ο πατέρας μου δεν είναι μεγαλόσωμος , ωστόσο έχει ένα στιβαρό και μυώδες κορμί. Τα μαλλιά του παρά τα χρόνια που έχουν περάσει δεν έπαψαν να είναι σγουρά, αλλά το χρώμα τους έχει μετατραπεί σε ένα απαλό γκρίζο,όπως και τα γένια που σκεπάζουν το πλατύ χαμόγελο του. Τα μάτια του καστανά και ταυτόχρονα τα πιο θερμά που έχω αντικρίσει ποτέ.

Τα τελευταία χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του ,ο πατέρας μου περνάει πολύ περισσότερο χρόνο στο σπίτι. Έχει αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην ανατροφή τόσο τη δικιά μου ,όσο και του αδελφού μου. Μόλις επιστρέφω από το σχολείο, το πρώτο πράγμα που θα δω είναι τον Στελάκη πάνω από τα μάτια της κουζίνας να προσπαθεί να φτιάξει μεσημεριανό. Φυσικά, όταν δεν τα καταφέρνει, τον βοηθώ και εγώ. Το απόγευμα με συνοδεύει στο φροντιστήριο . Όταν έρχεται το βράδυ και έχω ξεμπερδέψει τις υποχρεώσεις μου , βγαίνουμε μαζί στο μπαλκόνι, για να καπνίσει, και μιλάμε για διάφορα θέματα μέχρι να νυστάξουμε .

Αν και αστυνομικός , ο πατέρας μου ήταν ανέκαθεν πολύ ελαστικός με τα παιδιά του. Ποτέ δε μας τιμώρησε με κανένα τρόπο και για κανένα λόγο. Μας συμπονά και μας κατανοεί, συμβιβάζεται μαζί μας και προσπαθεί πάντα να μας ευχαριστεί .Δε θυμώνει συχνά και μάλλον αγχώνεται περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε για κάποια θέματα (έτσι τουλάχιστον πιστεύω).

Ο Στελάκης γενικά είναι σπάνιος χαρακτήρας. Μου είναι αδύνατο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τις συμβουλές του. Τον αγαπώ πάρα πολύ και συνέχεια θα προσπαθώ να τον κάνω υπερήφανο για εμένα. Όταν τον στεναχωρώ το μετανιώνω πικρά και εύχομαι να είναι πάντα καλά. Ο πατέρας μου φαντάζει επίγειος άγγελος στα μάτια μου , ο δικός μου άγγελος.

Ε. Ν

Με πυξίδα την απόγνωση

Στην δίνη του πολέμου τα όνειρα βουλιάζουν
ο φόβος και ο θάνατος το μέλλον τους ρημάζουν
Στη θάλασσα του Αιγαίου ελπίδα αναζητούν
χωρίς πυξίδα να'χουν, τον δρόμο τους να βρουν
Στη δίνη του πολέμου χάνονται ζωές
και βρέφη ξεβράζονται στις ακρογιαλιές
Λίγοι οι αλληλέγγυοι και οι εθελοντές
Πολλοί μαυροφορεμένοι παραμένουν θεατές

Από το μαθητές του Α5. Ειδική συμμετοχή Τσεσμετζής Πάρης
Επιμέλεια Στρατής Χατζηευστρατίου

"Το περίσσιο"

Και ξέρεις κάτι; Δεν είσαι δέντρο. Αν το θελήσεις, σηκώνεσαι και φεύγεις. Και δεν είναι ούτε και οι υπόλοιποι δέντρα, κανείς τους. Αν το θελήσεις, και εκείνοι -ακόμα και κάποιοι που τείνουν να μοιάζουν σε δέντρα- σhκώνονται και φεύγουν. Ή φεύγουν σερνόμενα με <<κλοτσιές και σμπρωξίματα>>... Ή με τον άνεμο!... Τον πιο δυνατό. Φυσώντας, ο άνεμος της αδιαφορίας, αργά ή γρήγορα θα φύγουν. Να φύγουν. Συμφωνώ, αμέ. <<Τους φίλους τους επιλέγουμε>>. Αλλά επιλέγουμε τους πάντες, επίσης. Εγωϊστικό; Δεν το νομίζω. Τόσο βαρύ το περίσσιο, το ενοχλητικό, ανούσιο και ανειλικρινές περίσσιο, που καταντά αβάσταχτο. Διώξ'το, λοιπόν. Διώξ'το μακριά... Όχι σε απόσταση χιλιομέτρων, αλλά σε απόσταση σκέψης, επαφής, σε απόσταση ανακουφιστική, σε εκείνη την ικανοποιητική που δεν καταλήγει να είναι υπερβολική, αλλά σίγουρα είναι αρκετή. Σίγουρα καθοριστική. Και ξέρεις και κάτι άλλο; Ένα <<επιτέλους>> θα αρχίσει να βγαίνει στην επιφάνεια. Από το στομάχι στους πνεύμονες, από τους πνεύμονες για μια γοργή στάση στην καρδιά, τέρμα πάνω στο μυαλό για να αποκτήσει λόγο και από 'κεί, τέλος,... Στο τέλος θα βγει από το στόμα, θα βγει από μέσα σου, θα βγει μια και καλή. Δεν το έχεις πράξει έως τώρα; Δεν σημαίνει πως χρειάζεται. Δε σημαίνει, όμως, πως δε θα χρειαστεί και ποτέ. Μη δειλιάσεις. Θυμήσου: Δεν είσαι δέντρο. Εκτός από το ότι μπορείς να πας και να έρθεις, μπορείς και να μιλήσεις, να εκφραστείς, να παραδειγματιστείς, να μάθεις, να αλλάξεις και χίλια δυο άλλα. Και το καλύτερο; Μπορείς όλα αυτά -εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό-, να τα προκαλέσεις στα άλλα μη-δέντρα: τους ανθρώπους της ζωής σου.

Μαργαρίτη Αθανασία

Και Εγώ Έχω Όνομα

Πριν λίγο καιρό ζητήθηκε από μία μαθήτρια του Γ.Ε.Λ. Ν.Ζίχνης, να γράψει μία έκθεση σχετικά με το θέμα της ενδοσχολικής βίας ή "μπουλινκ". Με ώριμη σκέψη και αντικειμενική ματιά η μαθήτρια συνέθεσε  το υπέροχο κείμενο που ακολουθεί.

Περγαμηνή

ΠΕΡΓΑΜΗΝΗ

Με τον όρο περγαμηνή δηλώνεται το υλικό γραφής για σελίδες βιβλίου, κώδικα ή χειρογράφου, που παρασκευαζόταν από δέρμα μόσχου, προβάτου ή αίγας. Η διαφορά του από τα δερμάτινα είδη είναι ότι δεν έχει υποβληθεί σε δέψη (σε βυρσοδεψείο), αλλά εκδέρεται και στεγνώνεται ενώ βρίσκεται σε διάταση, πράγμα που κάνει τη δορά τού ζώου δύσκαμπτη και της προσδίδει λευκή, κιτρινωπή ή και διαφανή χροιά. Η περγαμηνή είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στην υγρασία· βιβλία κατασκευασμένα από τέτοιο υλικό μπορούν να πέσουν από το ράφι μιας βιβλιοθήκης λόγω απώλειας του διατεταμένου σχήματος. Όταν κατασκευάζεται, είναι στιλπνή στην αφή, ιδιότητα που χάνεται συν τω χρόνω. Δεν είναι αδιάβροχη.

Παρασκευή και κατεργασία

Η δορά τού ζώου (αίγας, προβάτου, μόσχου, ακόμη και χοίρου) υποβάλλεται σε κατεργασία, προκειμένου να καταστεί άσηπτη. Κατ’ αρχάς, πρέπει να αφαιρεθεί το λίπος και το σμήγμα, ώστε να μείνει μόνο το δέρμα. Κατόπιν, η δορά βυθίζεται σε γαλάκτωμα ασβέστη (επί τρεις ημέρες) και ακολουθεί απόξεση με ειδικό ξέστρο, προκειμένου να απομακρυνθούν υπολείμματα της σάρκας και του τριχώματος. Στη συνέχεια λειαίνεται με ελαφρόπετρα και λευκαίνεται με σκόνη κιμωλίας.

Όταν η κατεργασία ολοκληρωθεί, είναι φανερή η διαφορά αποχρώσεως μεταξύ τής εξωτερικής πλευράς (αρχ.ἐχέτριχον) και της εσωτερικής πλευράς (αρχ.ἐχέσαρκον). Ωστόσο, η καλή κατεργασία επιτρέπει τη γραφή και στις δύο πλευρές, η δε ποιότητα εξαρτάται επιπλέον από το είδος και την κατάσταση του ζώου.

Η περγαμηνή κόβεται σε φύλλα, τα οποία μπορούν να συγκολληθούν ή να συρραφούν με δύο τρόπους:

·ως κύλινδρος (λατ.volumen), o οποίος είναι μια ομάδα φύλλων συρραμμένων κατά συνέχεια, ώστε να σχηματίσουν ρόλο (εν χρήσει ώς τον 4ο-5ο αιώνα μ.Χ.). Απεκαλείτο χάρτης, αν ήταν άγραφος, και τόμος, όταν ήταν γραμμένος.

· ως κώδικας(λατ.codex), ο οποίος είναι μια ομάδα φύλλων συρραμμένων με τη μορφή τετραδίου (στο έσω μέρος τους) και αποτελεί τον πρόγονο του σύγχρονου βιβλίου. Ο κώδικας, ως πιο εύχρηστος, επικρατεί μετά τον 4ο-5ο αιώνα. Σε αυτό συνέβαλε ασφαλώς η ανθεκτικότητα της περγαμηνής, η οποία μπορούσε να τυλιχτεί και να διπλωθεί, ενώ ο πάπυρος ήταν εξαιρετικά εύθρυπτος.

Οι περγαμηνές που παρασκευάζονταν από μεμβράνη εμβρύου μόσχου εθεωρούντο εξαιρετικής ποιότητας και διέφεραν από τις κοινές περγαμηνές λόγω της ημιδιαφανούς όψης τους. Η περγαμηνή αυτή ονομαζόταν vellum (λατ.), λέξη που προέρχεται από το υποκοριστικό vitellus «μοσχαράκι».

Ιστορία

Σύμφωνα με τη μαρτυρία τού Πλινίου (Historia naturalis 13.21), η περγαμηνή οφείλει την κατασκευή της στην προσωρινή διακοπή εισαγωγής τού παπύρου από την Αλεξάνδρειατης Αιγύπτου τον 2ο αι. π.Χ. Η εξάρτηση από την Αίγυπτο ως αποκλειστική πηγή εισαγωγής τού παπύρου φέρεται να οδήγησε τον ηγεμόνα τής Περγάμου Ευμένη (είτε τον Ευμένη Α΄, έτη βασιλείας 263-241 π.Χ., είτε τον Ευμένη Β΄, έτη βασιλείας 197-160 π.Χ.) στην απόφαση να προωθήσει την παραγωγή περγαμηνής ως υποκαταστάτου τού παπύρου.

Εντούτοις, υπάρχουν αρχαίες μαρτυρίες για τη χρήση ακατέργαστης δοράς ζώων ως υλικού γραφής. Κείμενα σε δορές ζώων συναντώνται και σε αιγυπτιακές γραφές τής Τετάρτης Δυναστείας. Επιπλέον, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι, που χάρασσαν τη σφηνοειδή γραφή τους σε πήλινες πινακίδες, έγραφαν επίσης σποραδικά σε περγαμηνές από τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετά. Ο Ηρόδοτος (5ος αι.) αναφέρει ότι οιΊωνες της Μικράς Ασίας χρησιμοποιούσαν ως υλικό γραφής τη διφθέρα, η οποία ουσιαστικά δηλώνει το ίδιο υλικό. Εντούτοις, η περγαμηνή αυτή καθ’ αυτήν παρασκευάζεται συστηματικά ως ραφιναρισμένο υλικό γραφής τον 2ο αι. π.Χ., οπότε και λαμβάνει αυτό το όνομα, το οποίο δηλώνει τον τόπο προελεύσεώς της. Την ελληνιστική εποχή η φρ.περγαμηνή τέχνη, που αναφέρεται στη φερώνυμη τεχνική, αποτελεί την αφετηρία σχηματισμού τού λατ. Όρου pergamena (pellis) «δορά από την Πέργαμο», ο οποίος εξαπλώθηκε ευρέως ως τεχνικός όρος.

Αποφασιστικό ρόλο στη διάδοση της περγαμηνής θα πρέπει να αποδώσουμε όχι μόνο στη φημισμένη βιβλιοθήκη τής Αλεξάνδρειας, αλλά και στη πολύ μεγάλη ανάπτυξη του εμπορίου που σημειώνονταν εκείνη την εποχή. Επειδή ο πάπυρος ακρίβαινε και το φυτό από το οποίο παραγόταν σπάνιζε πλέον στο Δέλτα τού Νείλου, όπου γινόταν η κύρια συγκομιδή του, η Πέργαμος κατόρθωσε να καλύψει τις ανάγκες με αυξημένη παραγωγή περγαμηνής.

Πηγές από: Βικιπαίδεια (Wikipedia)

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CE%AE

Κρυστάλλης Δημήτριος

Τάξη: Α3

5ο ΓΕΛ Σερρών

Σχολ. Έτος :2914-15

Ελληνιστικός πολιτισμός

Εργασία των μαθητριών  του Α3 τμήματος , του 5ου ΓΕΛ Σερρών Μαμτζέρη Λαμπρινής , Κυρέλτση Σοφίας.

Ερατοσθένης Εργασία Ιστορίας- Ελληνιστικός πολιτισμός-5ο ΓΕΛ Σερρών

Εργασίες των μαθητών του Α3 στο μάθημα της Ιστορίας- Ελληνιστικός πολιτισμός -Επιστήμες /Τέχνες

Aρχιμηδης -Εργασία ιστορίας- Ελληνιστικός πολιτισμός- 5ο ΓΕΛ Σερρων

Εργασία της Βασιλικής Κρυστάλλη , μαθήτρια του Α3 ΓΕΛ Σερρών .

Παραβατικότητα στο σχολείο.

Έκθεση  μαθήτριας .

Ερώτημα: Να γράψετε μία επιστολή προς τον διευθυντή και το σύλλογο διδασκόντων του σχολείου με αφορμή την άδικη, κατά τη γνώμη σας, ποινή που επιβλήθηκε σε κάποιον (κάποιους) συμμαθητή (συμμαθητές) σας. Να αναφέρετε τις απόψεις σας για τον ρόλο και τη σημασία των ποινών στο σχολείο (300 λέξεις).

Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,

          Έλαβα το θάρρος να σας γράψω αυτή την επιστολή με σκοπό να διαμαρτυρηθώ για τις άδικες ποινές, γνωστές και ως πολυήμερες αποβολές, που επιβάλλετε στους συμμαθητές μου κατά διαστήματα. Σαφώς και μπορώ να έρθω στην θέση σας και καταλαβαίνω τον λόγο που αναγκάζεστε να προβείτε σε τέτοιου είδους ενέργειες, που φυσικά δεν είναι άλλος από τον παραδειγματισμό των υπολοίπων  μαθητών, έτσι ώστε να μην επιχειρήσουν να επιδείξουν ποτέ τη συγκεκριμένη συμπεριφορά και επιπλέον για να κατανοήσουν το λάθος τους και να μην το επαναλάβουν στο μέλλον.

Τσιγάρο και νέοι θέμα taboo

Τσιγάρο και νέοι : θέμα taboo

Είναι γεγονός, ότι στις μέρες μας το κάπνισμα δεν αποτελεί μόνο υπόθεση των ενηλίκων αλλά πλέον έχει διαπεράσει και τις αυλές των σχολείων. Η γενιά μας είναι πιο επιρρεπής στο τσιγάρο παρόλο που γνωρίζει επακριβώς τις καταστρεπτικές συνέπειες του καπνίσματος. Καθημερινά βλέπουμε τα καπνιστήρια των σχολείων μας γεμάτα, χωρίς να μας προξενεί καμία εντύπωση. Το θέμα αυτό απασχόλησε πολύ την συντακτική μας ομάδα και μας παρακίνησε να κάνουμε μία έρευνα και στο δικό μας σχολείο, πάνω στο θέμα αυτό. Τα αποτελέσματα μας εξέπληξαν!

ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ, Ο ΕΛΓΙΝ …ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ

    Η ΑΦΟΡΜΗ

Με αφορμή τις δηλώσεις του πασίγνωστου ηθοποιού George Clooney σχετικά με την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στην γενέτειρά τους, την Ελλάδα, αποφάσισα να αναφερθώ σ’ αυτό το κομμάτι της ιστορίας μας : την κατακρεούργηση του Παρθενώνα, την απογύμνωσή του από τον λόρδο Έλγιν και το διαχρονικό αίτημα της επιστροφής των κλεμμένων πίσω στην πατρίδα μας.

Προκειμένου να αποφύγουμε την ημιμάθεια και τον χαρακτηρισμό των ‘’ανιστόρητων’’, όπως αποκάλεσε ο κ.John Whittingdale πρώην μέλος του αγγλικού κοινοβουλίου τον George Clooney  καθώς δεν γνώριζε για  την ‘’νόμιμη εξουσιοδότηση’’ που είχε παραχωρήσει ο ‘’λόρδος’’ στο Βρετανικό Μουσείο πάνω στα μάρμαρα, θα ήταν καλό να ερευνήσουμε τις απαρχές της ιστορίας αυτής.

Με αφορμή λίγους στίχους

‘’Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει , ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται.’’

Γιώργος Σεφέρης

     

   Σύμφωνα με τον Γιώργο Σεφέρη, οι αντιφάσεις της σύγχρονης πραγματικότητας απαιτούν νέα θεώρηση της ζωής με επίκεντρο τον άνθρωπο.

   Στη σύγχρονη εποχή όπου κυριαρχούν η απανθρωπιά, η αναλγησία, η αναισθησία και η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η βία και η τρομοκρατία, οι ανταγωνισμοί και η έξαρση των ανισοτήτων ο άνθρωπος τίθεται στο περιθώριο. Απ’ την άλλη, η καχυποψία, οι προκαταλήψεις και ο ρατσισμός, λόγω της συνεχούς υποτίμησης και περιθωριοποίησης των ανθρώπων που διαφέρουν (μετανάστες, πρόσφυγες, τσιγγάνοι και άλλες μειονότητες), οδηγούν σε καταπάτηση των δικαιωμάτων και σε έξαρση του μίσους. Τέλος, η κατίσχυση της ιδιοτέλειας και του ωφελιμισμού μετατρέπει το συνάνθρωπο σε αντίπαλο και σε συνδυασμό με την θεοποίηση του χρήματος και τη θεωρία ότι η ευτυχία αγοράζεται, οι ανθρώπινες σχέσεις φυραίνουν / συρρικνώνονται, ενώ ο άνθρωπος αδειάζει εσωτερικά .

ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΚΟΙΤΑ ΕΜΠΡΟΣ

Μην αφήνεις το χρόνο να περνά

κάνε πράγματα σημαντικά

ξέχνα πια το χθες

μην στενοχωριέσαι, μην κλαις.

Μονάχα κοίτα εμπρός

στο ανοιχτό πέλαγος,

άνοιξε τα πανιά 

και βγες στα ανοιχτά.

Τις δυσκολίες μη φοβηθείς

έχε ελπίδα και θα δεις

πως τα λάθη δε μαλώνουν

μονάχα σε βελτιώνουν…

Ποιος μας καταράστηκε

    Η διχόνοια είναι η κατάρα της ελληνικής φυλής! Μια κατάρα που δυστυχώς μας κυνηγά από την αρχή της ιστορίας μας και δε λέει να φύγει από πάνω μας.

    Από την εποχή κιόλας της αρχαίας Ελλάδας, έχουμε τους πρώτους εμφύλιους πολέμους μεταξύ των ελληνικών πόλεων-κρατών, με αποκορύφωμα τον Πελοποννησιακό πόλεμο,που όχι μόνο δίχασε, αλλά κατέστρεψε ολοσχερώς όλες τις πόλεις-κράτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος  ωστόσο δεν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος, καθώς πριν από τον Πελοποννησιακό πόλεμο όλες οι πόλεις που βρίσκονταν σε ελληνικό χώρο είχαν ανταγωνιστικές και ίσως εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους.

Νέοι :θύματα του ….καπνοφονιά

       Η παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος βρίσκει την Ελλάδα να κατέχει την πρωτιά στην Ευρώπη σε ποσοστό καπνιστών, αφού το 37% των Ελλήνων καπνίζει. Οι καπνιστές στην χώρα μας αυξήθηκαν κατά 10% από το 1996. Το ίδιο, όμως, συνέβη και με τους θανάτους από καρκίνο του πνεύμονα, που ξεπερνούν πλέον τους 6.000 ετησίως. Ακόμη και από την ηλικία των 10 ετών, οι Έλληνες δοκιμάζουν το τσιγάρο. Μέχρι τα 14, σχεδόν οι μισοί έφηβοι έχουν δοκιμάσει τσιγάρο, ενώ στα 18 ένας στους δύο μαθητές έχει γίνει συστηματικός καπνιστής. Μόλις το 3% των μαθητών του γυμνασίου και το 11% των μαθητών του λυκείου καταφέρνουν να σταματήσουν το κάπνισμα μετά από συστηματική χρήση. Τέλος, το 33% των εφήβων, ηλικίας 12-18 ετών, έχουν δοκιμάσει τσιγάρο και το 10% δηλώνουν καπνιστές.

Τα θέλουμε πίσω

Αγαπητοί συμμαθητές

Με αφορμή συζήτηση που έγινε στο μάθημα   της Νεοελληνικής Γλώσσας για την αξία και τη σημασία του πολιτισμού μας, θα ήθελα να θίξω ένα αρκετά πολυσυζητημένο και «πονεμένο» θέμα, το αίτημα επιστροφής των  μαρμάρων του Παρθενώνα. Οι περισσότεροι από εσάς σαφώς θα γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται: Ο λόρδος Έλγιν περί τα 1800, όταν η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό Οθωμανική κατοχή, αφαίρεσε τη ζωφόρο, τις μετόπες και τα αετώματα του Παρθενώνα και τα μετέφερε στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, του οποίου τους τοίχους κοσμούν έως σήμερα. Παρά τις όποιες προσπάθειες Ελλήνων λόγιων καθώς και Ελληνικών κυβερνήσεων, οι Βρετανοί αρνούνται

Η προσωπική "μόδα"όπλο ενάντια στη μόδα της τυποποίησης.

Η μόδα σήμερα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας.Πολλοί την ακολουθούν,λίγοι την αξιολογούν,ακόμα λιγότεροι την αγνοούν.

Γιατί όμως η μόδα έχει τόσους αλλά και τόσο πιστούς οπαδούς;Η αιτία,ή για την ακρίβεια η πηγή του κακού,πιθανόν να έγκειται στη φιλαρέσκεια η οποία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο,γνώρισμα που πηγάζει από τη φύση του,δηλαδή στην ανάγκη του να νιώθει αρεστός και ξεχωριστός στους γύρω του,και ανάγκη βέβαια που κρίνεται άκρως φυσιολογική.

Φιλία με δυο λόγια

    Το θεμέλιο για την πρόοδο των ατόμων και λαών και την ανάπτυξη του πολιτισμού αποτελούν οι αξίες. Αξίες θρησκευτικές, ηθικές, πνευματικές, κοινωνικές, οικονομικές και εθνικές. Οι περισσότερες είναι αιώνιες, που εξασφαλίζουν την ομαλή συμβίωση των μελών μιας κοινωνίας. Για τους μικρότερους (και όχι μόνο) το νόημα των αξιών είναι δυσνόητο. Γι' αυτό κατά τη διάρκεια της σχολικής μας ζωής τις αναζητήσαμε και τις ερμηνεύσαμε μέσα από το χώρο της πεζογραφίας, της ποίησης και της λαϊκής παράδοσης.