Ο τόπος μου

Ο τόπος μου από Χριστόφορο Ανδρόγλου

Νέαρχος ,ελληνιστικός κόσμος

Αξιωματούχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και από του 326 π.Χ. ναύαρχος του στόλου του. Το όνομά του επανήλθε στην επικαιρότητα το καλοκαίρι του 2014, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Αμφίπολης. Εκφράστηκε η άποψη ότι το ταφικό μνημείο, που ανασκάπτει η αρχαιολόγος Αικατερίνη Περιστέρη στο λόφο Καστά, ανήκει στο Νέαρχο.
Ο Νέαρχος, γιος του Ανδροτίμου, γεννήθηκε γύρω στο 360 π.Χ. και καταγόταν από την Κρήτη. Μεγάλωσε στην Αμφίπολη, όπου είχε μεταναστεύσει η οικογένειά του κι έγινε ένας από τις πιο στενούς φίλους του νεαρού Αλέξανδρου.
Ο Φίλιππος Β' τον εξόρισε, επειδή εναντιώθηκε στο γάμο του με τη νεαρή Κλεοπάτρα, όπως και άλλους φίλους του Αλέξανδρου, που πήραν το μέρος του στη διένεξη με τον πατέρα του. Όταν ο Αλέξανδρος ανέλαβε την εξουσία, μετά τη δολοφονία του Φίλιππου, επανέφερε τον φίλο του Νέαρχο στην Αμφίπολη.
Ο Νέαρχος ακολούθησε τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία και αρχικά διορίστηκε σατράπης της Λυκίας. Στη συνέχεια ανέλαβε την αρχηγία του στόλου, που ναυπήγησε ο Αλέξανδρος, μετά τη νίκη του επί του Ινδού βασιλιά Πώρου (326 π.Χ).

Με διαταγή του Αλέξανδρου, ο Νέαρχος πραγματοποίησε ένα μοναδικό άθλο για την εποχή εκείνη. Πραγματοποίησε τον πλου από τον Υδάσπη ποταμό στη δυτική Ινδία ως τον Περσικό Κόλπο, ακολουθώντας κατ’ αντίθετη διεύθυνση τον ρου του Ευφράτη ποταμού, αφού διήνυσε συνολικά 400 ναυτικά μίλια σε 130 ημέρες.
Απ’ εκεί συνέχισε το ταξίδι του αναπλέοντας τον Πασιτίγρητα ποταμό κι έφθασε θριαμβευτής στα Σούσα τον Φεβρουάριο του 324 π.Χ, όπου τιμήθηκε από τον Αλέξανδρο με χρυσό στεφάνι και τέλεσε τους γάμους του με την κόρη του ρόδιου μισθοφόρου Μέντορα και της περσίδας πριγκίπισσας Βαρσίνης.

Το ταξίδι του περιέγραψε σ’ ένα λεπτομερές χρονικό με τον τίτλο «Παράπλους», που αποτέλεσε οδηγό για την «Ινδική» του Αρριανού και έργα του Στράβωνα. Στο έργο του αυτό ο Νέαρχος αναφέρει όλα όσα συνάντησε στο περιπετειώδες αυτό ταξίδι, παραπλέοντας άγνωστες ακτές ανάμεσα σε αφιλόξενες θάλασσες και παλεύοντας με θαλάσσια κήτη.
Ο θάνατος του Αλέξανδρου (323 π.Χ.) ματαίωσε το μεγαλεπήβολο σχέδιό του για τον εποικισμό της Μεσογείου που θα αναλάμβανε να υλοποιήσει ο Νέαρχος. Στη διαμάχη των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Νέαρχος συντάχθηκε με τον Αντίγονο Α' και τον βοήθησε να στεριώσει την εξουσία του στη Μικρά Ασία. Αργότερα, τον βρίσκουμε να δίνει συμβουλές στον νεαρό γιο του Δημήτριο, γνωστό με την επωνυμία Πολιορκητής.
Τέλος, ο Νέαρχος πέθανε γύρω στο 312 π.Χ. 

Ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην αρχή της εκστρατείας του, περιλάμβανε 150 με 160 πολεμικά πλοία, κυρίως τριήρεις (από τις οποίες 29 ήταν Αθηναϊκές) και δεκάδες μεταγωγικά. Ξεκινώντας ο Νέαρχος από τον Υδάσπη ποταμό, έπλευσε στις ακτές του Περσικού κόλπου και έφτασε στις εκβολές του Ευφράτη ποταμού. Αποκομμένος ο στόλος, χωρίς τρόφιμα και χωρίς την υποστήριξη του στρατού, περνώντας από άγνωστα μέρη έφτασε και μετά από πολλές δυσκολίες κατόρθωσε να φτάσει στο Ευφράτη, χάρη της ικανότητας του Νέαρχου που με πραότητα, αποφασιστικότητα και θάρρος ξεπέρασε τα εμπόδια και τη δεισιδαιμονία των ναυτών του που διογκώθηκε λόγω του άγνωστου του εγχειρήματος.
Η κάθοδος του Ινδού ποταμού από το στόλο του Μ. Αλεξάνδρου με το ναύαρχο Νέαρχο και το μεγάλο ταξίδι από τις εκβολές του Ινδού ποταμού μέχρι τον Περσικό Κόλπο αποτελούν μια απ' τις μεγαλύτερες εποποιίες του Αρχαιοελληνικού Ναυτικού. Σύντομα θα ακολουθήσουν η εξερεύνηση των ακτών της Αραβίας και της Κασπίας, ενώ η Ανατολική Μεσόγειος γίνεται ελληνική λίμνη προστατευμένη από τα καράβια των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών.
Με την επικράτηση των Μακεδόνων το εμπόριο και η ναυτιλία γνωρίζουν νέα άνθιση, όμως, λόγω της επέκτασης των Μακεδόνων, τα λιμάνια της Ασίας και της Αιγύπτου μεγαλώνουν σε βάρος του Πειραιά. Οι Μακεδόνες επεκτείνουν συνεχώς την επικράτειά τους και μεταφυτεύουν το ελληνικό στοιχείο μέχρι τις εσχατιές του τότε γνωστού κόσμου. Εξαιτίας αυτού η ελληνική γλώσσα και γραφή θα γίνουν διεθνείς.
Έπειτα από το θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου, ο Νέαρχος παρέμεινε στην αρχηγία του στόλου, ωστόσο παρέδωσε την διοίκηση της Λυκίας στον Αντίγονο. 

Έως ότου η αρχαιολογική σκαπάνη αποκαλύψει τον ενταφιασμένο στην Αμφίπολη, οι εικασίες θα εναλλάσσονται, με κάθε έναν να δίνει και την δική του εκδοχή, είτε επειδή όντως εκεί έχει καταλήξει, είτε για να διαφέρει από τους άλλους, ακριβώς όπως συμβαίνει με τους 50.000 περίπου συγγραφείς του έργου του Μ. Αλεξάνδρου, όπου ορισμένοι εξ αυτών έχουν γράψει τις πλέον απίθανες εκδοχές, για να εντυπωσιάσουν με την πρωτοτυπία τους.
Προ καιρού, ένας εκ των δήθεν ιστορικών, είχε «αποκαλύψει» ότι ο Αλέξανδρος πέθανε λόγω αλκοολισμού. Δεν έλαβε καν υπόψη τις πηγές που αναφέρουν πως ο στρατηλάτης ήταν εγκρατής στο ποτό και στις τροφές, μάλιστα δε έχει αναγραφεί, πως στα συμπόσια κρατούσε το σκεύος με το κρασί, απλώς για να κάνει παρέα στους συμποσιαστές του.
Σ’ αυτόν απάντησε ο Μ. Ανδρόνικος (η Ακαδημία έχει άλλες ενασχολήσεις) και με ένα δισέλιδο περιληπτικό πόνημα ανέτρεψε τις «θεωρίες» του συγγραφέα. Να μου επιτραπεί να πω, ότι τότε έστειλα στον εκδοτικό οίκο της αλλοδαπής ένα ολιγόλογο σημείωμα, όπου ανέγραψα: «Αν ένας αλκοολικός Έλληνας κατέκτησε όλον τον τότε γνωστό κόσμο, σκεφθείτε τι μπορεί να κάνει ένας άλλος Έλληνας που δεν θα είναι αλκοολικός».

Μεταξύ των εκδοχών -που θεωρώ πως έχει βάση- είναι ότι μπορεί να βρίσκεται θαμμένος ο Νέαρχος. Αυτό έχει υποστηρίξει (ως εκδοχή) και ο γνωστός καθηγητής αρχαιολογίας κ. Σόντερς και συγγραφέας ενός από τα πλέον αξιόλογα βιβλία, παγκοσμίως, με θέμα την αναζήτηση του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Σύμφωνα με τον κ. Σόντερς, αφού ο Νέαρχος βρέθηκε στην Αμφίπολη (έγραψε η voria.gr. γι’ αυτό), θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια από τις μεγάλες προσωπικότητες της πόλης, γεγονός που ίσως τον αντάμειψε με έναν μεγαλοπρεπή τύμβο. Επιπλέον ο Νέαρχος δεν ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας και γι' αυτό δεν θα μπορούσε να ταφεί στις Αιγές / Βεργίνα.
Ο Νέαρχος δεν ήταν τυχαίος (το βιογραφικό του μπορεί να το βρει ο καθείς στο διαδίκτυο), μάλιστα δε ξεχώρισε μεταξύ των επιγόνων, επειδή παρότι ο Αλέξανδρος τον διόρισε σατράπη της Λυκίας και της Παμφυλίας δίνοντάς του ισχυρή μακεδονική φρουρά για την προστασία των περιοχών, έπειτα από το θάνατο του Αλέξανδρου έδειξε ότι δεν είναι φίλαρχος, παραδίδοντας την διοίκηση της Λυκίας στον Αντίγονο.
Να σημειώσω πάντως, ότι δεν έχουμε πολλές πληροφορίες για την πορεία του μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, έχουμε όμως λεπτομερείς πληροφορίες για το ταξίδι του από τον Υδάσπη έως τον Περσικό Κόλπο και τον Ευφράτη, το οποίο ο ίδιος περιέγραψε σε ένα λεπτομερειακό χρονικό με τον τίτλο «Παράπλους», το οποίο ακολουθεί ο ιστορικός Αρριανός στο έργο του «Περί Ινδικής».
Όμως, κάθε εκδοχή αξιοσημείωτη, στηρίζεται σε δύο δεδομένα, τα οποία δεν γνωρίζουμε ακόμη αν έχουν στέρεα βάση. Το ένα είναι πως ο τάφος κτίσθηκε μεταξύ 325-300 π.Χ. Αυτό αποκλείει την περίπτωση να είχε αποφασισθεί εκεί η ταφή της Ρωξάνης με τον Αλέξανδρο Δ΄, οι οποίοι φονεύθηκαν το 311, ενώ ο Κάσσανδρος πέθανε το 297, μετά από 14 χρόνια. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Κάσσανδρος κατελήφθη από τύψεις, ή λόγω υστεροβουλίας θέλησε να κτίσει μεγαλοπρεπή τάφο για τα θύματά του, αυτός θα έπρεπε να γίνει στις Αιγές, όπου κατ’ έθος θάβονταν οι βασιλείς της Μακεδονίας.
Αν η χρονολόγηση δεν είναι ακριβής (θα το πληροφορηθούμε αργότερα), ανατρέπονται πολλά. Να σημειώσω δε, ότι ένας τέτοιος τάφος θα ήθελε τουλάχιστον μια δεκαετία για να κατασκευασθεί. Αν επρόκειτο για τάφο της Ρωξάνης και του γιου της, κάποιο ιστορικό στοιχείο δεν θα βρίσκαμε;
Από την άλλη πλευρά, αποκλείουν πολλοί την περίπτωση της Ρωξάνης, επειδή θεωρείται πως ο Λέων της Αμφίπολης βρισκόταν στην κορυφή του τύμβου και υποδήλωνε την ταφή ανδρός βασιλέα-πολεμιστή. Κι εδώ όμως υπάρχει πληθώρα εκδοχών. Συμφωνούν μεν όλοι οι επιστήμονες ότι πρόκειται για επιτάφιο μνημείο, αλλά οι απόψεις τους διχάζονται.
Υπάρχει η άποψη ότι το μνημείο χτίστηκε προς τιμήν του Νεάρχου, ενώ άλλοι επιστήμονες πιστεύουν ότι το λιοντάρι χτίστηκε προς τιμήν του Λαομέδοντα, επίσης ναυάρχου του Μ. Αλεξάνδρου. Υπάρχει όμως και η άποψη που διαφέρει ριζικά από όλες τις υπόλοιπες και λέγει ότι ορθώθηκε απλώς για να συμβολίζει τη δόξα και το μεγαλείο της Αμφίπολης, είχε δηλαδή αντίστοιχο ρόλο με αυτόν των λιονταριών στο νησί της Δήλου.

Για κατακλείδα να πω, πως δεν έχει εξακριβωθεί τι απέγινε εν τέλει όλος ο στόλος μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, με κάποιους ερευνητές να υποστηρίζουν πως ένα μέρος του έφυγε προς ανατολάς για να συνεχίσει την διακοπείσα πορεία του Αλεξάνδρου, φέροντας μάλιστα ως επιχείρημα αφενός την ύπαρξη ελληνικών τοπωνυμίων (Πολυνησία, όρος που χρησιμοποιήθηκε από τον Σαρλ ντε Μπρος το 1756, αλλά λέγεται πως προϋπήρχε) και πολλών αναφορών περί Ελλήνων στη Νότια Αμερική.
Πηγές
www.wikipaidia
Voria.gr

Εργασία του μαθητή 
Δημήτρη Κρυστάλλη

Κλαύδιος Γαληνός,ελληνιστικός κόσμος

Ο Κλαύδιος Γαληνός (Πέργαμος 129 μ.Χ. – Ρώμη 199 μ.Χ) ήταν ο δεύτερος σπουδαιότερος Έλληνας ιατρός της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη και ο τελευταίος χρονικά από όλους τους σημαντικούς ιατρούς του ελληνορωμαϊκού κόσμου. Δεν υπάρχει σχεδόν ιατρικός κλάδος που να μην απασχόλησε τον Γαληνό. Οι μελέτες του αναφέρονται στην ανατομική, τη φυσιολογία, τη χειρουργική, την οφθαλμολογία, τη μαιευτική, την παθολογία, τη θεραπευτική, και την υγιεινή

Τα πολυσύνθετα φαρμακευτικά σκευάσματα, που ο ίδιος παρασκεύαζε είναι γνωστά στη βιβλιογραφία ως «γαληνικά» και η αντίστοιχη φαρμακοτεχνία ονομάζεται «γαληνική φαρμακευτική». Σώζονται περί τις εκατό μελέτες του, που προώθησαν σημαντικά την ιατρική επιστήμη. Το βιολογικό του δόγμα, ο «γαληνισμός», επικράτησε στην ευρωπαϊκή ιατρική επί 14ις αι.Οποιαδήποτε αντίθετη παρατήρηση απορριπτόταν.

Ο πατέρας του Νίκωνας, τον βοήθησε στις σπουδές του, προτρέποντας τον να σπουδάσει Ιατρική στο Ασκληπιείο της Περγάμου. Ο Γαληνός συστηματοποίησε μία ιατρική πρακτική που πατούσε στην κληρονομιά του Ιπποκράτη, έδινε έμφαση στη φλεβοτομή ως καθολική θεραπευτική μέθοδο, υποσκελίζοντας κάθε άλλο ιατρικό σύστημα. Με τις νεκροψίες του σε ζώα βρήκε ότι οι φλέβες και οι αρτηρίες μεταφέρουν αίμα και όχι αέρα όπως πιστευόταν ως τότε, με αποτέλεσμα το σύστημα του να δίνει στο αίμα σπουδαιότερο ρόλο σε σχέση με τους άλλους σωματικούς χυμούς.

 Πίστευε ότι ο γιατρός πρέπει να αποφεύγει την πολυφαρμακία και να έχει ως σκοπό τη γρήγορη και ανώδυνη θεραπεία, έστω και με χειρουργική επέμβαση. Υποστήριζε ότι η υγεία είναι αποτέλεσμα της ισορροπίας των τεσσάρων χυμών του σώματος δηλαδή του αίματος, της κίτρινης χολής, της μαύρης χολής και του φλέγματος (βλέννας)  και ότι η διαταραχή αυτής της ισορροπίας είναι το αίτιο της αρρώστιας.
Πίστευε ακόμα ότι τρεις δυνάμεις κυριαρχούν στον οργανισμό: η θρεπτική, η ζωτική και η λογική.

Επεκτείνοντας του έργου του Ιπποκράτη ακολούθησε την αρχή, ότι ένα πείραμα δεν αξίζει τίποτα, εφόσον η εκτέλεσή του δε στηρίζεται σε κάποια θεμελιωμένη συλλογιστική.

ΠΗΓΕΣ
www.wikipaidia.gr

Εργασία στο μάθημα της Ιστορίας Α΄Λυκείου
Αγγελική Κώστογλου
Νικολέτα Μεκέ
5ο Λύκειο Σερρων
Τμήμα Α’3
Σχ.έτος 2014-2015

Ελληνιστικοί Χρόνοι-Ζωγραφική και Ψηφιδωτά

 Εισαγωγικό Σημείωμα
Την εποχή των ελληνιστικών βασιλείων (322-330 π.Χ.), τα γράμματα και οι τέχνες εξελίσσονται ραγδαία. Όμως τώρα πνευματικοί άνθρωποι και καλλιτέχνες δημιουργούν όχι σαν ελεύθεροι πολίτες μίας πόλης-κράτους, όπως γινόταν την αρχαϊκή και κλασική εποχή, αλλά μέσα στο πλαίσιο της μοναρχικής εξουσίας των διαδόχων του Μ. Αλέξανδρου που υποστηρίζουν οικονομικά και προωθούν με κάθε τρόπο τα γράμματα και τις τέχνες για να λαμπρύνουν την εξουσία τους και να δηλώσουν την ελληνική προέλευσή τους. Ο ελληνικός πολιτισμός εμπλουτίζεται με στοιχεία ανατολικών πολιτισμών και του αιγυπτιακού και γίνεται το στοιχείο που ενώνει τους πολλούς και διάφορους πολιτισμούς των υπηκόων αυτών των κρατών. Η ελληνική γλώσσα, η ελληνιστική«κοινή», είναι η επίσημη γλώσσα των βασιλείων αυτών και δεν υπάρχει μορφωμένος άνθρωπος που να μη τη γνωρίζει.

Ζωγραφική

Η γνώση μας για τη ζωγραφική στην ελληνιστική περίοδο, είναι αρκετά περιορισμένη, διότι δεν έχουν διασωθεί εικόνες. Έχουμε όμως περιοχές του ελληνιστικού κόσμου οι οποίες μας έχουν δώσει σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα που μας επιτρέπουν να τη μελετήσουμε.
Από τη Μακεδονία του ύστερου 4ου αι. π.Χ. σώζονται σημαντικά ζωγραφικά έργα που άλλαξαν την εικόνα που είχαμε σχηματίσει για τη ζωγραφική αυτής της περιόδου. Πρόκειται για τοιχογραφίες που διακοσμούσαν τους μακεδονικούς τάφους, οι οποίοι έχουν τη μορφή κτισμάτων, με αρχιτεκτονική διαρρύθμιση και διακόσμηση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τους. Οι βασιλικοί τάφοι της Βεργίνας έχουν συνδεθεί με τη δυναστεία του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον μεγάλο αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο, που έκανε τις ανασκαφές και ταύτισε τον «Τάφο Β» με τον τάφο του Φιλίππου Β’, πατέρα του Αλεξάνδρου.

Ψηφιδωτά 

Πολύτιμη βοήθεια στη μελέτη της ελληνικής ζωγραφικής παρέχουν τα ψηφιδωτά της περιόδου, με τη χρήση μικρών χαλικιών. Φτιαγμένα για να κοσμούν το δάπεδο και όχι τον στοίχο, όπως η ζωγραφική, των οικιών με περιστύλιο, φαίνεται καθαρά ότι απηχούν ζωγραφικές τάσεις. Στην ύστερη, μάλιστα, ελληνιστική περίοδο, θα πρέπει να κατασκευάστηκαν και ψηφιδωτά τα οποία θα ήταν απευθείας αντίγραφα παλαιότερων ή συγχρόνων τους τοιχογραφιών ή ζωγραφικών πινάκων. 

Η αρπαγή της Περσεφόνης

Είναι απόσπασμα από τοιχογραφία στον λεγόμενο «Τάφο της Περσεφόνης» στη Βεργίνα, περ. 340 π.Χ.
Το μνημείο αυτό, που γειτνιάζει με τον τάφο του Φιλίππου Β’, ανήκε σε μια νεαρή γυναίκα περίπου 25 χρόνων, η οποία πρέπει να πέθανε στη γέννα και ετάφη εδώ μαζί με το βρέφος της.
 Πιθανώς αυτή η γυναίκα να ήταν μία από τις επτά συζύγους του βασιλιά, ίσως η Νικησίπολις απότις Φερές, η μητέρα της Θεσσαλονίκης.
Το εσωτερικό του μνημείου είναι εντελώς λιτό και μια στενή ζωγραφιστή ζωφόρος με λουλούδια που τα πλαισιώνουν φτερωτές χίμαιρες και γρύπες διακοσμεί τουςτοίχουςστη μέση περίπου του ύψους τους.
 Το κάτω μέρος είναι βαμμένο με το χαρακτηριστικό βαθυκόκκινο χρώμαπουθυμίζειαίμα, ενώ το επάνω είναι λευκό.
 Εδώ λοιπόν στον βόρειο, ανατολικό και νότιο τοίχο αναπτύσσονται αυτές οι τοιχογραφίες, ένα από τα σημαντικότερα πρωτότυπα αριστουργήματα της αρχαίας ζωγραφικής που μας σώθηκαν. 

Επάνω στο ακόμη υγρό, λείο και στιλπνό λευκό κονίαμα της τελικής επιφάνειας ο ζωγράφος, που μπορεί να είναι και ο Νικόμαχος (διάσημος στην αρχαιότητα για το έργο του με θέμα την αρπαγή της Περσεφόνης) με έναν τρόπο έξοχα ποιητικό και ριζοσπαστικό εξιστορεί το δράμα της αρχαίας θρησκείας. Χαράζει ένα συνοπτικό προσχέδιο, επιμένοντας περισσότερο στα πιο σημαντικά σημεία της σύνθεσης. Στη συνέχεια, με χαρακτηριστική ελευθερία, σχεδιάζει και ζωγραφίζει τις μορφές του με γρήγορες, δυνατές και εξαιρετικά εκφραστικές πινελιές. 
Χρησιμοποιώντας ως βάση το λευκό η παλέτα του είχε τα βασικά γαιώδη χρώματα της τετραχρωμίας, βαρύ κόκκινο, ώχρες, μαύρο και άσπρο, αλλά και οργανικές λάκες για τα λαμπερά ρόδινα και τα πορφυρά. Τα χρώματα, που έχουν μια ιδιαίτερη διαφάνεια και ελαφράδα που θυμίζει ακουαρέλα, χρησιμοποιούνται καθαρά ή ανάμεικτα, ώστε να προκύπτουν οι απαραίτητες για τη φωτοσκίαση και το πλάσιμο των όγκων τονικές διαβαθμίσεις και να δηλώνεται η προοπτική και η κίνηση.
 

Πλούτωνας

Στη μέση της εικόνας δεσπόζει το άρμα με τα τέσσερα λευκά άλογα. 
Ο Άδης, πιο μεγάλος από όλες τις άλλες μορφές, άρπαξε τη λεία του και πηδάει στο άρμα. Στο δεξί χέρι του ο βασιλιάς των νεκρών σφίγγει το σκήπτρο της εξουσίας και τα γκέμια των αλόγων, που τινάζονται με τα μπροστινά πόδια στον αέρα, ξεκινούν ήδη τον ξέφρενο καλπασμό τους. Ανάμεσα στα πόδια του, φυλακισμένη στη σκοτεινή αγκαλιά του, ο Πλούτωνας κρατάει σφιχτά την Περσεφόνη που την έχει αρπάξει από το στήθος. Η Κόρη είναι γυμνή. Το φουστάνι της γλίστρησε και έπεσε. Έμεινε μόνο το κορδόνι που το κρατούσε στον ώμο της και το πορφυρό της ιμάτιο να κρύβει την ήβη. Σε μια ύστατη προσπάθεια να ξεφύγει, η Κόρη τινάζεται προς τα πίσω, το σώμα της τεντώνεται, και απόλυτα αδύναμη, απλώνει τα μπράτσα, ικετεύοντας απελπισμένα για τη βοήθεια που δεν θα έρθει. Ο άνεμος παίρνει τα μαλλιά της, τα μάτια της βασιλεύουν, το πρόσωπό της γίνεται μάσκα απόγνωσης. 
Στην ανατολική γωνία της εικόνας, μισογονατισμένη στο χώμα, μια φίλη της Περσεφόνης παρακολουθεί το δράμα πετρωμένη από φόβο. Το φόρεμά της έχει βγει και το στήθος της είναι γυμνό, και λυγισμένη στα δύο σηκώνει το χέρι να φυλαχτεί. Τα μάτια της σχεδιασμένα εντελώς λιτά, δυο γραμμούλες και μια βούλα, υπεραρκετά για να εκφράσουν τον τρόμο.
Στην άλλη πλευρά της παράστασης εμφανίζεται ο Ερμής με το κηρύκειο, και τρέχοντας, σχεδόν πετώντας, στις μύτες των ποδιών του, οδηγεί το άρμα στη Δύση, στη χώρα των νεκρών. Τον ακούσιο γάμο φωτίζει η τρομερή λάμψη του κεραυνού που αστράφτει μπροστά από τον Ερμή. Στον νότιο τοίχο βρίσκονται τρεις γυναίκες που ο Μανόλης Ανδρόνικος συσχέτισε με τις τρεις Μοίρες, Κλωθώ, Λάχεση και Άτροπο

Κυνήγι ελαφιού
Ψηφιδωτό από την Πέλλα, περ. 330-300 π.Χ.

Απεικονίζει την τελική φάση ενός κυνηγιού ελαφιού, με δύο νέους που είναι έτοιμοι να αποτελειώσουν το θήραμά τους. Το έργο υπογράφεται από τον Γνώσι (Γνώσις εποίησεν), και ίσως να αναφέρεται, περισσότερο ή λιγότερο πιστά, σε ένα σύγχρονό του ζωγραφικό έργο.

Μεγάλη διάδοση της ζωγραφικής και των ψηφιδωτών γνώρισαν κυρίως τα αστικά περιβάλλοντα, όπως της Δήλου. Περιελάμβαναν σε αυστηρά υπολογισμένη διάταξη ψηφιδωτά δάπεδα με διονυσιακά θέματα στους χώρους υποδοχής καθώς και διακόσμηση από ζωγραφικούς πίνακες ή τοιχογραφίες, πραγματικά έργα τέχνης, που ανήκαν φυσικά σε εξέχουσες οικονομικά οικογένειες. Η τεχνική εξέλιξη έχει αλλάξει τώρα στα ψηφιδωτά και οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν αντί για ακατέργαστες, κατεργασμένες ψηφίδες.  

Το ψηφιδωτό του Διονύσου,
από την Οικία των προσωπείων, στη Δήλο, του 1ου αι. π.Χ.

Μοιάζει πολύ με το παραπάνω ψηφιδωτό από την Πέλλα του 4ου αι. π.Χ. Διαφέρει εντούτοις ως προς την πλούσια πολύχρωμη ένδυση του θεού, ο οποίος κρατεί εκτός από θύρσο και τύμπανο, ως προς το στεφάνι κισσού στον λαιμό του αιλουροειδούς και ως προς την τεχνική, αφού είναι κατασκευασμένο πλέον με κατεργασμένες ψηφίδες.

Πηγές: Προϊστορική και Κλασική Τέχνη,
             Υπουργείο Πολιτισμού: odysseus.culture 

Εργασία των μαθητριών του 5ου ΓΕΛ Σερρών 

Μαργαριτοπούλου Ελισσάβετ
Λίτσα Παναγιώτα

Μάθημα : Ιστορία Α΄Λυκείου
 

Ελληνιστικός πολιτισμός

Η Νίκη της Σαμοθράκης

Εργασία της μαθήτριας Ευαγγελίας Μπαβέλη, Α3 τμήματος .

Νίκη της Σαμοθράκης-Ελληνιστικός πολιτισμός

Το κρασι

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το κρασί (επίσης οίνος) είναι ένα αλκοολούχο ποτό, προϊόν της ζύμωσης των σταφυλιών ή του χυμού τους. Από την αρχαιότητα ακόμη συνοδεύει τις ζωές μας. Πλέον υπάρχει μεγάλη ποικιλία κρασιών όσον αφορά την ποιότητα, την τιμή, την παραγωγή. Το θέμα όμως είναι τι επιπτώσεις έχει το κρασί στη ζωή μας. Έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες για την υγεία μας; Μήπως το κρασί είναι λιγότερο βλαβερό από άλλα αλκοολούχα ποτά και, ίσως, ωφέλιμο για κάποια όργανά μας; Και τι γίνεται με τις οικονομικές συνέπειες; Συνέπειες που δεν αφορούν μόνο τον οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά και την οικονομία του κράτους μας και της βιομηχανίας του κρασιού. Αυτά τα ερωτήματα καλούμαστε να απαντήσουμε.

Η καλλιέργεια των αμπελιών και τα προϊόντα τους

Θέμα: Η καλλιέργεια των αμπελιών και τα προϊόντα τους
Υπόθεμα: Το τσίπουρο

Περίληψη

Η εργασία μας αφορά το τσίπουρο. Προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε το θέμα από πολλές πλευρές. Αρχικά, αναζητήσαμε πληροφορίες για την προέλευση του τσίπουρου. Η ιστορία του ξεκινά από τον 14^ο αι. στο Άγιο Όρος από τους μοναχούς. Στη συνέχεια εξαπλώνεται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, όπως την Ήπειρο. Έπειτα, ενδιαφερθήκαμε για την προετοιμασία του τσίπουρου. Η διαδικασία της προετοιμασίας είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς επηρεάζει καθοριστικά την ποιότητά του τσίπουρου. Η παραγωγή του τσίπουρου ήταν η επόμενη στάση στην αναζήτησή μας. .  Κάθε χρόνο λίγο μετά το καλοκαίρι  , το Σεπτέμβριο με Οκτώβριο οι παραγωγοί ξεκινούν την διαδικασία παραγωγής του. Αυτόν τον καιρό συλλέγονται τα σταφύλια και  ξεκινάει ο τρύγος . Τοποθετούνται σε άμβυκες και αποστακτήρια και έπειτα αρχίζει το βράσιμο. Έχοντας γίνει πλέον το βράσιμο ακολουθούν οι δυο αποστάξεις.

Παραγωγη κρασιου

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΑΣΙΟΥ

Ερευνητική έκθεση

Η παρούσα εργασία αποτελεί υποενότητα μιας γενικότερης εργασίας με θεματική ενότητα το κρασί. Η ιδέα για αυτήν την εργασία έγκειται στο γεγονός ότι παρόλο που το κρασί είναι  πολύ δημοφιλές προϊόν στην χώρα μας και καταναλώνεται ευρέως, πολλοί λίγοι είναι αυτοί που είναι οικείοι με την διαδικασία παραγωγής τόσο του ίδιου του κρασιού όσο και του εξίσου γνωστού υποπροϊόντος του, του τσίπουρου.  Στο δικό μας κομμάτι της εργασίας ασχοληθήκαμε και ερευνήσαμε τα στάδια της επεξεργασίας που υφίσταται το κρασί. Παρακάτω γίνεται μια εισαγωγή στην έννοια του κρασιού και στην ιστορική του πορεία. Έπειτα παρουσιάζονται και αναλύονται όλα αυτά τα στάδια της επεξεργασίας από την συγκομιδή των σταφυλιών ως και την θέρμανση του τελικού προϊόντος ενώ στο τέλος υπάρχει μια λίστα από τις κυριότερες καλλιέργειες κρασιού στην χώρα μας.

Η καλλιέργεια των αμπελιών και τα προϊόντα τους

Θέμα: Η καλλιέργεια των αμπελιών και τα προϊόντα τους.
Υπόθεμα: Η καλλιέργεια του αμπελιού.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η εργασία μας αφόρα την καλλιέργεια του αμπελιού. Προσπαθήσαμε να σας αναλύσουμε το θέμα πολύπλευρα. Καταρχάς η ιστορία του εμφανίζεται πρώτη φορά το 5000 π.Χ. ,όταν δηλαδή έλαβε χώρα η αγροτική επανάσταση. Οι πρώτοι που καλλιέργησαν το φυτό αυτό ήταν οι αρχαίοι Πέρσες. Σήμερα καλλιεργείται σε πολλές περιοχές αλλά βέβαια το καλύτερης ποιότητας κρασί παράγεται στην χώρα μας στην Ελλάδα. Στην συνέχεια αναφερόμαστε στα θετικά και στα αρνητικά στοιχεία της βιολογικής και της συμβατικής καλλιέργειας του αμπελιού , καθώς επίσης  τόσο στις ποικιλίες σταφυλιού όσο και στις αντίστοιχες του κρασιού οι οποίες είναι πάρα πολλές